Os emigrantes que chegaron a Negreira, ergueron varias escolas de americanos.

Estas escolas foron deseñadas buscando criterios de funcionalidade e hixiene, procurando a calidade dos materiais e tratando de responder ás necesidades pedagóxicas. As escolas contaban con espazos para o recreo, práctica de deportes ou campos de experimentación agrícola. Moitas delas dispoñían de vivendas para os mestres. En Negreira, a escola máis artística é o Colexio de Covas, formado por unha escola, un patio exterior, unha entrada e unha segunda vivenda na parte de detrás que actualmente se atopa en deterioro.

A Escola de Covas xunto ca de Aro foron construcións pertencentes á iniciativa da Unión Barcalesa de La Habana, a escola de Liñaio, ergueita pola Sociedade La Moderna de Barcala, Cuba, a Escola de Portor, prestada á parroquia pola familia Balandrón e a Escola de Broño, construída tamén con diñeiro da emigración americana.

Este pazo pode estar relacionado coa Torre de Xallas da Mitra Compostelá derrubada polos Irmandiños (XV). En documentos medievais aparecía o Castelo de Xallas. Ten unha capela que garda unha singular talla da Sagrada Familia.

Na parroquia de Bugallido, moi próxima á igrexa atópase a Casa da Torre, construción do século XVIII aproximadamente.

Esta casa pertenceu á Orde Hospitalaria de Xerusalén. Na súa fachada cabe destacar a gran pedra armeira situada no centro da mesma e a pía bautismal situada no xardín que posúe unha representación da Cruz de Malta.

Atópase rodeada dun muro de pedra con adornos nos seus pilares.

Na actualidade é una propiedade privada.

Na marxe de Ponte Maceira, na parroquia de Portor atópase este pazo construído entre 1945 e 1955, con solucións modernistas e históricas, intentando aproximarse ao resto de elementos históricos da zona. Posúe un gran xardín no que se pode ver un pombal e varios hórreos e está rodeado dun baixo muro de pedra.

Ésta propiedade e privada.

Na parroquia de Broño pódese destacar a Casa de Antelo datada no ano 1.600. Este Pazo conta con unha pequena e bela capela anexa. Foi fundado por Martín Antelo, de ascencencia noiesa.

Na actualidade é unha propiedade privada que se mantén en moi bo estado.

Na parroquia de Logrosa, no lugar da Chancela, atópase o Pazo da Albariña.

Este pazo ten base medieval aínda que ten estilos engadidos de reformas que se fixeron ao longo do tempo. Formado por unha construción en forma de L e dúas alturas, posúe un torreón moi marcado e con grosos muros nun dos seus brazos.

Todo isto está rodeado por un belo xardín no que se atopa un pombal  e dous hórreos e a súa vez atópase rodeado por un gran muro de pedra no que se deixan ver pilares circulares na súa entrada.

Na actualidade é privado polo que non se pode acceder a el.

Esta fortaleza medieval sufriu importantes reformas, o que ofrece gran dificultade para definir as súas raíces medievais.

Cabe destacar a gran cheminea e a galería de pedra que se pode apreciar dende a rúa principal, “Carreira de San Mauro”, antigo Camiño Real. Esta galería une as dependencias do Pazo coa Capela de San Mauro por medio da súa triple arcada de pedra.

No seu interior pódense apreciar unha ducia de escudos de armas de familias de nome en Galicia.

É posible acceder ó Pazo durante A Feira do Románico que se celebra cada ano, situado no centro da Vila.

A Capela de San Mauro Sitúase no centro de Negreira atopamos o complexo histórico-artístico máis significativo da vila, a capela de San Mauro (San Amaro) e o Pazo de Cotón. Este conxunto relixioso foi construído no XVIII, con estrutura de tres naves.

A Capela é de planta rectangular e unha soa nave con dúas augas. Posúe una fachada sinxela composta por unha porta e sobre ela unha ventá horizontal e máis a dereita, outra ventá cadrada.

No seu interior posúe un retablo neogótico e varias imaxes, sendo as máis antigas as de Santa Lucía e San Amaro (esta última, de época barroca).

Unindo os concellos de Ames e Negreira atópase esta ponte románica remodelada durante a Idade Media que sobrepasa o río Tambre.

Bela ponte medieval composta por un arco de medio punto central, peitoriles, lombo e arcos laterais.

Os seus paramentos son de sillares de granito moi escurecidos polos liques e fungos con talla regular na zona baixa, reducíndose a súa calidade cara aos tímpanos, onde se traballou con “sillarejo” e “mampuestos”.

A súa calzada é estreita, sen viarias e solado de “lajas” de pedra granítica ao estilo medieval.

No vértice central do taboleiro, sobre o arco dominante da ponte.

Cruz latina e florenzada, con tetramorfos e restra de perlas, inscrita tamén no goticismo e na ourivería compostelá dos anos 1500.

Igrexa parroquial de aire medieval, aínda que a súa data está sen definir.

Con planta rectangular e nave principal a dúas augas, conta cunha fachada sinxela na que se atopa a porta de entrada de madeira e enriba una ventá rectangular.

Non ten campanario, pero si ten unha especie de Espadana moi sinxela que sostén unha campá.